جنون

من همونم که همیشه غم و غصه ام بی شماره

اونی که تنهاترینه ، حتی سایه هم نداره

این منم که خوبی هام رو کسی هرگز نشناخته

اونکه در راه رفاقت همه ی هستی اش رو باخته

هر رفیق راهی با من ، دو سه روزی همسفر بود

ادعای هر رفاقت واسه من چه زودگذر بود

هرکه با زمزمه ی عشق دو سه روزی عاشقم بود

عشق او جزئی از دقایقم بود

چیزی ازم نمونده جز یک نگاه ساده

یه آسمون شرجی ، یه بغض بی اراده

تنها امیدم بودن و موندن توست

چراغ کلبه ی من ، حضور روشن توست